Samen de Bijbel lezen, elke tweede maandag van de maand om 19:00 uur in de Triumfatorkerk
Maandag 11 juni over Matteus 24 36:51 Rede over de laatste dingen: Doch van die dag en van die ure weet niemand, ook de engelen der hemelen niet, ook de Zoon niet, maar de Vader alleen.
37 Want zoals het was in de dagen van Noach, zo zal de komst van de Zoon des mensen zijn. 38 Want zoals zij in [die] dagen vóór de zondvloed waren, etende en drinkende, huwende en ten huwelijk gevende, tot op de dag, waarop Noach in de ark ging, 39 en zij niets bemerkten, eer de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn.
40 Dan zullen er twee in het veld zijn, één zal aangenomen worden en één achtergelaten worden; 41 twee vrouwen zullen aan het malen zijn met de molen, één zal aangenomen worden, en één achtergelaten worden.
42 Waakt dan, want gij weet niet, op welke dag uw Here komt.
43 Maar weet dit: Als de heer des huizes geweten had, in welke nachtwaak de dief zou komen, hij zou gewaakt hebben en in zijn huis niet hebben laten inbreken. 44 Daarom, weest ook gij bereid, want op een uur, dat gij het niet verwacht, komt de Zoon des mensen. 45 Wie is dan de trouwe en verstandige slaaf, die de heer over zijn dienstvolk gesteld heeft om hun op tijd hun voedsel te geven? 46 Zalig die slaaf, die zijn heer bij zijn komst zó bezig zal vinden. 47 Voorwaar, Ik zeg u, dat hij hem over al zijn bezit zal stellen. 48 Maar als die slaaf slecht was, en in zijn hart zou zeggen: 49 Mijn heer blijft uit, en hij zou beginnen zijn medeslaven te slaan en met de dronkaards zou eten en drinken, 50 dan zal de heer van die slaaf komen op een dag, dat hij het niet verwacht, en op een uur, 51 dat hij het niet weet, en hij zal hem folteren en hem in het lot der huichelaars doen delen. Daar zal het geween zijn en het tandengeknars. Uit: NBG-vertaling 1951
Maandag 14 mei over Handelingen 1 vers 1: 14; De Hemelvaart
1 Mijn eerste boek heb ik gemaakt, Teofilus, over al wat Jezus begonnen is te doen en te leren, 2 tot de dag dat Hij werd opgenomen, nadat Hij aan de apostelen, die Hij had uitgekozen, door de heilige Geest zijn bevelen had gegeven; 3 aan wie Hij Zich ook na zijn lijden met vele kentekenen levend heeft vertoond, veertig dagen lang hun verschijnende en tot hen sprekende over al wat het Koninkrijk Gods betreft. 4 En terwijl Hij met hen aanzat, gebood Hij hun Jeruzalem niet te verlaten, maar te blijven wachten op de belofte van de Vader, die gij (zeide Hij) van Mij gehoord hebt. 5 Want Johannes doopte met water, maar gij zult met de heilige Geest gedoopt worden, niet vele dagen na deze. 6 Zij dan, die daar bijeengekomen waren, vroegen Hem en zeiden: Here, herstelt Gij in deze tijd het koningschap voor Israël? 7 Hij zeide tot hen: Het is niet uw zaak de tijden of gelegenheden te weten, waarover de Vader de beschikking aan Zich gehouden heeft, 8 maar gij zult kracht ontvangen, wanneer de heilige Geest over u komt, en gij zult mijn getuigen zijn te Jeruzalem en in geheel Judea en Samaria en tot het uiterste der aarde. 9 En nadat Hij dit gesproken had, werd Hij opgenomen, terwijl zij het zagen, en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. 10 En toen zij naar de hemel staarden, terwijl Hij henenvoer, zie, twee mannen in witte klederen stonden bij hen, 11 die ook zeiden: Galileese mannen, wat staat gij daar en ziet op naar de hemel? Deze Jezus, die van u opgenomen is naar de hemel, zal op dezelfde wijze wederkomen, als gij Hem ten hemel hebt zien varen.
Verslag van het intercultureel bijbellezen van 2 april 2012
Psalm 22: zeer toepasselijk in deze stille week voor Pasen. Maar niet alleen voor Pasen: in Psalm 22 ontdekken we al uitwisselende met elkaar een beschrijving van momenten in het leven die we allemaal kennen. Momenten waarop het zo donker is, en je je zo wanhopig, verlaten, tekortschietend of uitzichtloos voelt dat de woorden van David herkenbaar, invoelbaar, eigen zijn. Momenten waarop je zelf vaak geen woorden kunt geven aan je eigen wanhoop, momenten waarop je je als zwerfvuil voelt, momenten waarin je het uitschreeuwt, of je dit nu in stilte doet, of met een hoop kabaal.
David kropt het niet op; hij sluit die donkere gevoelens niet op in zichzelf – hij gooit het eruit; hij zet het open. Hij blijft in gevecht met God: hij stelt zich niet op van ´Ik hoor niets van U, dus U hoort ook niet meer van mij´, maar hij schreeuwt het uit. Zelfs verwijtend durft hij te zijn, zoals een kind: ´Maar je hebt het beloofd!´. Helpt dat? Zelfs als je niets hoort? Ja, toch een beetje: als je vinger tussen de deur komt, en je schreeuwt het uit, helpt dat? Het neemt de pijn niet weg, maar toch, toch helpt het een beetje!
En dan die plotselinge omslag. Die bijna onwerkelijke omslag in vers 22. Waarin de wanhoop plaats maakt voor hoop, het donker voor licht, de verlatenheid voor de herontdekking van vriendschap en geborgenheid, de wens naar de dood voor de keuze voor het leven, de uitzichtloosheid voor een nieuwe toekomst. Wat is er gebeurd? Konden we er maar precies de vinger op leggen, dan zouden we zelf kunnen regelen dat we er weer uit konden klimmen, en het donker achter ons konden laten! Maar we weten het niet; we weten alleen dat hij ´verhoord is´, en dat hij koos om te vertrouwen. Zelf ervaren we ook dat die omslag, het antwoord, soms geleidelijk, bijna ongrijpbaar komt: dat je uit het donker weer in staat bent een stukje blauwe lucht te zien; muziek te horen na de verdoving; handen te zien die naar je uitreiken nadat je je zo alleen hebt gevoeld. Is dat God´s antwoord? Dat er altijd hoop is? Dat Hij altijd weer licht brengt na de duisternis? Dat Hij ervoor zorgt dat wij mensen het volhouden, totdat we weer in staat zijn om weer te kiezen voor het leven? Dat Hij ons vraagt om te vertrouwen, zelfs als alle hoop vervlogen lijkt?
Het doet ons denken aan het toneelstuk ´As I left my Fathers house´, waarin alle drie de mannelijke hoofdrol spelers uit de drie grote wereld religies in de wanhoop van hun eigen oorlogsverleden het uitzicht op de zin van het leven diep en desperaat kwijt raken... maar tenslotte toch weer hervinden in hun geloof.
Zeker is dat Jezus op drieendertig jarige leeftijd die wanhoop ook voelde; voelde dat hij verlaten was aan dat verschrikkelijke kruis. Hij schreeuwde die eerste woorden van de psalm die de joden herkend zullen hebben; voelde zich verbonden met de wanhoop van David´s hartenkreet. Wanneer joden de eerste zin van een psalm uitspreken, dan verwijzen zij naar de hele psalm. Voelde Jezus zich dan niet ook verbonden met de hoop na de omslag in vers 22? Bevestiging hiervan vinden we in het hof van Gethsemane: ook daar lijkt Jezus verscheurd van pijn en angst en verlatenheid, en toch kiest hij zijn vertrouwen te leggen in de handen van Hem die altijd weer licht brengt in het donker; hoop in de wanhoop.
De bespreking op 12 maart van Mattheüs 17 verzen 1 t/m 13, de verheerlijking op de berg, was weer boeiend en plezierig. Graag nodig ik jullie uit voor een volgende bijeenkomst: we spraken met elkaar af om weer op de eerste maandag van april, dat is de 2e om 19.00 uur bij elkaar te komen in de Triumfatorkerk. Het is de week voor Pasen, daarom hebben we gekozen om psalm 22: Mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten, te bespreken.
Graag tot ziens allemaal!
Verslag van het intercultureel bijbellezen van februari 2012
‘Want ziet, Ik schep nieuwe Hemelen en een nieuwe aarde…’ Jesaja 65 :17 – 25
Een tekst dat ons bezig heeft gehouden met een klein groepje.Deze avond hebben we gesproken over de mogelijkheid dat we deze ‘nieuwe hemelen’ moeten zien als een nieuwe, positieve manier van denken en kijken naar dingen en zo onze omgeving en wat we voelen en meemaken ‘hemels’ maken.
We hebben ook even stilgestaan bij het feit dat wij allemaal (gelukkig) wel eens een kortstondige ervaring van ‘de Hemel’ hebben. Van die momenten die we soms hebben in de natuur of bij een heel goed gesprek met een zielsverwante; gewoon een moment van intense goedheid, schoonheid of waarheid, waardoor we God even heel dichtbij voelen.Uit een preek werd geciteerd het belang van ‘de hemelen’ (= het spirituele; het denken en handelen vanuit God) laten prevaleren over het aardse (=dagelijkse beslommeringen) en toch samen één zijn.Tenslotte hebben we het ook gehad over hoe wij mensen groeien in hart van begrip, respect, bezorgdheid voor onze medemens en de natuur.
Het idee van een wereld vol mensen die liefdevol met elkaar omgaan en met de schepping is waarlijk een plek waar God onder de mensen wil vertoeven. Dus weer een hoopgevende manier om naar de nieuwe Hemelen en nieuwe aarde uit te kijken.
Omdat Bijbel lezen op deze manier erg plezierig wordt beleefd, wordt iedereen weer uitgenodigd om op 12 maart aanstaande om 19:00 uur samen met ons uit Matthéüs 17 verzen 1 t/m 13 te komen lezen. We ontmoeten in zaal A van de Triumfatorkerk.
Matt 17:1-13:
Verslag bijbellezen 9 januari 2011
Door: Edgar Martijn (deelnemer Intercultureel Bijbellezen)Wanneer je dit verslag leest, accepteer het als een uitnodiging om ook eens te komen zitten bij ons groepje en vertel ons wat de besproken tekst voor jou betekent. Meningen, gevoelens en ook gedachten worden vrij geuit en worden serieus genomen. Ieder geeft een stuk van zich zelf bloot en de kracht van liefde en waarheid achter de woorden Op 9 januari kwamen wij weer samen, zes in totaal, twee heren en vier dames.
We hebben het gehad over Matteüs 2:1-12, de wijzen uit het oosten.
We vroegen ons wat voor mensen het waren: koningen, wijzen, magiërs?
We vroegen ons af waarom koning Herodes en het volk zo afstandelijk deden en niet blij met deze drie heren mee waren gereisd. Waren het echt drie mannen?
Hoe belangrijk was deze pasgeboren koning voor hen? Wat maakte dat ze zo een lange reis hebben gemaakt en dat ze zo overtuigd waren dat ze die koning zouden vinden?Zoals altijd hebben we het Internet en meerdere vertalingen erbij gehaald en meer inzicht uitgewisseld over die tijd en hoe men (waarschijnlijk) dacht
in die tijd. Maar voor mij is het steeds wat uit het hart van elke deelnemer kwam, hun geloof, hun gevoelens en gedachten, bij ieder zo anders verwoord. Ik geniet er telkens van omdat ik voel dat deze ervaring ons nader tot elkaar als mens en gelovige brengt.
Op deze avond gingen wij naar huis met de conclusie dat ieder van ons een 'wijze' is met ons leven als het geschenk dat wij willen offeren aan de Koning die wij vol geloof naar op zoek zijn. We beseften dat wij ook op onze eigen manier een overtuiging in ons dragen dat wij die ster zullen vinden en dat wij de Koning ongeacht hoe Hij ook uit zal zien of ongeacht de situatie waarin Hij zich verkeert, zullen aanbidden en loven en onze gaven te offeren.
Dus wees welkom om op 6 februari a.s. om 19:00 uur in de Triumfatorkerk met ons uit het boek Jesaja te lezen (hoofdstuk 65 de verzen 17 - 25).